อ่าน หน้าฝนป้ายรถเมล์ แล้วชอบช่องเงียบ ๆ มาก

เพิ่งอ่าน หน้าฝนป้ายรถเมล์ จบค่ะ ชอบที่มีหลายช่องไม่ใส่บทพูด แต่ยังรู้ว่าตัวละครกำลังคิดอะไรอยู่ บรรยากาศฝนทำงานดีมาก

ผมชอบหน้าที่รถกำลังเข้าป้ายครับ เส้นฉากไม่เยอะ แต่รู้สึกได้เลยว่าเสียงฝนดังแค่ไหน

เหมือนกันค่ะ แล้วสีหน้าตอนยื่นร่มให้กันเล็กมากแต่ชัด เรากลับไปดูซ้ำสองรอบ

เรื่องนี้ยิ่งอ่านช้ายิ่งดีค่ะ ช่องว่างระหว่างภาพทำให้จังหวะไม่รีบเกินไป

ผมเปิดจากชื่อธรรมดา ๆ เลยไม่ได้คาดหวัง แต่การจัดหน้าดีกว่าที่คิดมากครับ

จริงค่ะ ชื่อดูเรียบมาก แต่พออ่านจบกลับจำฝนกับป้ายรถเมล์ได้ติดตา

กระทู้นี้ทำให้อยากกลับไปอ่านอีกรอบเลยค่ะ คราวนี้จะลองดูการจัดช่องเป็นหลัก